കരയാത്ത ഗൗരി, തളരാത്ത ഗൗരി

കാലം കാത്തുവച്ച ചില കണ്ണികളുണ്ട് . അവ ഭൂത-വർത്തമാന-ഭാവികാലങ്ങളെ തമ്മിൽ കോർത്തിണക്കുന്ന കൊളുത്തുകളായി നിലകൊള്ളും. അവയെ നാം പരിഗണച്ചില്ലെങ്കിലും അവഗണിക്കാനാവില്ല. കാരണം നാം കടന്നുപോയതും ഇപ്പോൾ പോകുന്നതും ഈ കൊളുത്തുകൾ ഘടിപ്പിച്ച ബോഗികളിലൂടെയാണ്.
ആലപ്പുഴയിൽ ട്രെയിനിറങ്ങി ഓട്ടോസ്റ്റാന്റിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സുനിറയെ ആശങ്കകളായിരുന്നു. കാണാൻ പോകുന്നത് ആരെയാണെന്നും എന്താവും പ്രതികരണമെന്നും ഓർത്തു.
‘ഗൗരിയമ്മയുടെ വീട്’ എന്ന് ഓട്ടോ ഡ്രൈവറോട് പറയുമ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്ത് അഭിമാനം കലർന്ന പുഞ്ചിരി.
“കുഞ്ഞമ്മയുടെ വീട്ടിൽ വല്ല വിശേഷവും?” എന്ന ചോദ്യം.
“ഒന്നുമില്ല, ഒന്നുകാണാൻ.”
“കഴിഞ്ഞ മാസമായിരുന്നു പിറന്നാൾ. ഞങ്ങളെല്ലാം പോയിരുന്നു.” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഗൺമാൻ പറഞ്ഞു,”താങ്കൾ വരുമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോൾ റെഡിയായി വരും.”
കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗൗരിയമ്മഎത്തി. മുഖത്ത് നീരസം.

“താനെന്താ ഇത്ര നേരത്തെ വന്നത്. തനിക്കു വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലേ? ങാ, ഇരിക്ക്. എന്താ വേണ്ടത്?”
ഒരു അഭിമുഖത്തിനാണെന്നുപറഞ്ഞപ്പോൾ കുറച്ചുനേരത്തെ മൗനം.
“ങാ! ചോദിക്ക്. അറിയാവുന്നതാണേൽ പറയാം.”
മുഖത്ത് കുസൃതിയൊളിപ്പിച്ച ഗൗരവം.

“രാജഭരണകാലത്തുനിന്നും ജനാധ്യപത്യത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റത്തിന് സാക്ഷിയായ ആളാണല്ലോ അമ്മ. ആ സാമൂഹ്യമാറ്റം പെട്ടെന്നുണ്ടായതല്ല. ഒരുപാട് സംഘർഷങ്ങളിലൂടെയുംസമരങ്ങളിലൂടെയും കടന്നുപോയ കാലം കൂടിയായിരുന്നില്ലേ?”

“അതെ, ശരിയാണ്. ക്ഷേത്രപ്രവേശനസമരങ്ങളുടെ കാലമായിരുന്നു അത്. എന്റെ അച്ഛൻ തിരുമല ദേവസ്വത്തിന്റെ കുടിയാനായിരുന്നു. ദേവസ്വത്തിന്റെ രണ്ടായിരം ഏക്കർ സ്ഥലം അച്ഛൻ നോക്കിനടത്തി. അച്ഛൻ ചേർത്തല താലൂക്കിലെ എസ്.എൻ.ഡി.പി യോഗത്തിന്റെ പ്രസിഡന്റുകൂടിയായിരുന്നു. ആഹാരത്തിനു വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജോലിക്കാർക്കുമുഴുവൻ ആഹാരം വെച്ചുകൊടുക്കുമായിരുന്നു. അവരുടെ ഇടയിൽ പോയിരുന്നു ഞാനും കഴിക്കും. വലിപ്പച്ചെറുപ്പമൊന്നും ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജോലിക്കാരോട് അച്ഛന് വലിയ സ്നേഹമായിരുന്നു. അവരോട് നല്ല പെരുമാറ്റമായിരുന്നു. ആ അച്ഛനായിരുന്നു എപ്പോഴും എനിക്ക് വഴികാട്ടിയായത്. ഞാൻ ‘അച്ഛൻ മോളാ’യിരുന്നു. ( ഇതുപറയുമ്പോൾ ‘കുഞ്ഞമ്മ’യുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി, അച്ഛൻമോളുടെ അഭിമാനത്തിലാകാം)
പിന്നീട് ഞാൻ വക്കീലായി. ഡോക്ടറാവണമെന്നായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം. കണക്കിന് എനിക്ക് നല്ല മാർക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പഠിക്കാൻ മിടുക്കിയായിരുന്നെടോ ( എന്റെ മുഖത്തെ ചിരികണ്ട് അവരും ചിരിച്ചു.) അതേടോ ഞാൻ ഗോൾഡ് മെഡൽ വിന്നർ ആയിരുന്നു. അന്നത്തെ എന്തോ പ്രശ്നം കാരണം ഗോൾഡ് മെഡൽ കിട്ടിയില്ല. അതിന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് തന്നു. ഗോൾഡ് മെഡൽ തന്നിരുന്നെങ്കിൽ അതൊക്കെ വിറ്റു തീർത്തേനെ. കടലാസ് വിൽക്കാൻ പറ്റാത്തതിനാൽ അത് ഇവിടെയിരുപ്പുണ്ട്.”

“ചങ്ങമ്പുഴയുടെ സഹപാഠിയാരുന്നെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.”

“എറണാകുളത്ത് പഠിക്കുമ്പോഴാണത്. അയാൾ ‘രമണൻ’ എഴുതിയ കാലമായിരുന്നു അത്. ഞങ്ങളെല്ലാവരും രമണന്റെ വരികളൊക്കെ പാടി നടക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷെ അതെഴുതിയത് ഞങ്ങളുടെ ക്ളാസ്സ്‌മേറ്റ് ആണെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ക്ലാസിലിരിക്കുമ്പോൾ കുറ്റിപ്പുഴ കൃഷ്ണപിള്ള- അന്നദ്ദേഹം മലയാള അധ്യാപകനാണ്- പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ രമണന്റെ കാര്യവും അതിൽ കടന്നുവന്നു. എന്നിട്ടദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ‘രമണൻ എഴുതിയ ചങ്ങമ്പുഴയെ നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?’ ഞങ്ങൾ കാണണം സാർ എന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ‘എടോ ചങ്ങമ്പുഴേ താനൊന്നെഴുന്നേറ്റു നിൽക്കൂ’ എന്നുപറഞ്ഞു. ഞങ്ങളെല്ലാം അമ്പരന്നു. ഞങ്ങളുടെയിടയിലുണ്ടായിരുന്ന കൃഷ്ണപിള്ളയാണ് ചങ്ങമ്പുഴയെന്ന് അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. പിന്നെ ചങ്ങമ്പുഴയെ കാണിക്കലായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന പരിപാടി. എല്ലാ ക്ലാസിലെയും പെൺകുട്ടികളുടെ ഹീറോ ആയി ചങ്ങമ്പുഴ മാറി”.
( സംഭാഷണമധ്യേ ഞാൻ ഫോട്ടോയെടുത്തു. ‘കാണട്ടെ’യെന്നു പറഞ്ഞു. തൃപ്തിവന്നില്ലെന്നു തോന്നി. പിന്നെയും എടുത്തപ്പോൾ ചിരിച്ചു.”

“നീ ഫ്ലാഷ് ഇടാതെയാണോ നേരത്തെ ഫോട്ടോയെടുത്തത്? ആ ക്യാമറയിങ്ങുതാ. ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചുതരാം. ഫോട്ടോയെടുക്കാൻ!” (വീണ്ടും ചിരി)

പുന്നപ്രവയലാർ സമരകാലത്തെക്കുറിച്ച്?

ഞാൻ ആ സമരത്തിൽ പങ്കെടുത്തിട്ടില്ല. ആളുകൾ എന്നെ ‘വയലാർ റാണി’യെന്നൊക്കെ വിളിക്കുന്നത് കാണാം. ഞാനന്ന് പാർട്ടിയിലില്ല. എന്റെ അണ്ണൻ സുകുമാരൻ സമരത്തിൽ പങ്കെടുത്തിട്ടുണ്ട്. അണ്ണൻ കുളിച്ചുകൊണ്ടു നിൽക്കുമ്പോഴായിരുന്നു വെടിവയ്പ്പ്. എങ്ങനെയോ അണ്ണൻ രക്ഷപ്പെട്ടു. ഇതുകഴിഞ്ഞ് കുറെനാൾകൂടി കഴിഞ്ഞാണ് ഞാൻ പാർട്ടിയിലേക്ക് വരുന്നത്. പാർട്ടിയോടും ആദർശത്തോടും സ്റ്റാലിനോടുമെല്ലാം ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അച്ഛനൊക്കെ തീണ്ടലും തൊടീലുമൊക്കെ അനുഭവിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ പ്രതിഷേധം ഉള്ളിൽ പുകഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. ഞാനൊക്കെ ജനിക്കുന്നതിനുമുന്പേ വീട്ടിൽ ലെനിന്റെ പാഠമുണ്ട്. 1917 ലെ ഒക്ടോബർ വിപ്ലവം അച്ഛനൊക്കെ ആവേശമായിരുന്നു. ഡോ. പൽപ്പു, ശ്രീനാരായണഗുരു, കുമാരനാശാൻ ഇവരുടെയൊക്കെ പടത്തോടൊപ്പം ലെനിന്റെ പടം വീട്ടിൽ കണ്ടാണ് ഞാൻ വളർന്നത്. അടിമത്തത്തിനെതിരെ പോരാടിയ ആളായിരുന്നു ലെനിൻ. അച്ഛൻ അടിമത്തമെന്തെന്ന് അനുഭവിച്ച ആളും.

എനിക്ക് പാർട്ടി മെമ്പർഷിപ്പ് തന്നത് പി.കൃഷ്ണപിള്ളയാണ്. പക്ഷെ അതിനുമുമ്പേ ഞാൻ പാർട്ടി അനുഭാവിയായിരുന്നു. വെടിവയ്പ്പിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട് നാടുവിട്ട അണ്ണനെ ഞാൻ അന്വേഷിച്ചിരുന്നു. വക്കീലായി പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യുമ്പോൾ ഞാൻ താമസിച്ചിരുന്ന വീടിന്റെ അടുത്തായിരുന്നു ‘മജിസ്രേട്ട്’ താമസിച്ചത്. അദ്ദേഹത്തോട് ഞാൻ അണ്ണനെക്കുറിച്ച് തിരക്കുമായിരുന്നു. ഞാൻ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് സഖാക്കൾ ഒളിവിൽ താമസിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിന്നീട് എന്നെ അറസ്റ്റു ചെയ്തു. ഞാൻ ജയിലിൽ കിടക്കുമ്പ്പോഴാണ് പി.കൃഷ്ണപിള്ളയെ പാമ്പുകടിച്ചതും അദ്ദേഹം മരിച്ചതും. കർക്കിടകമാസത്തിലാണെന്നാണോർമ്മ.

ജയിലിൽവെച്ച് കൊടിയ മർദ്ദനത്തിനിരയായെന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

“1946 ൽ പാർട്ടിയെ നിയമവിരുദ്ധമായി പ്രഖ്യാപിച്ചല്ലോ. അപ്പോൾ ഞാൻ ജയിലിലാണ്. അച്ഛനോട് പോലീസുകാർക്കൊക്കെ വലിയ കാര്യമായിരുന്നു. ചേർത്തലയിലെ വീട്ടിൽ വന്ന് അവർ താമസിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ പരിഗണന ജയിലിൽ എനിക്ക് കിട്ടി. അതിനാൽ എന്നോട് ആരും അപമര്യാദയായി പെരുമാറിയില്ല. എനിക്ക് അടികിട്ടിയത്‌ സെൻട്രൽ ജയിലിൽ നിന്നാണ്. ഏഴാം വാർഡിൽ കിടന്നവർ മുദ്രാവാക്യം വിളിക്കുകയും കൊടി ഉയർത്തുകയും ചെയ്തു. പോലീസുകാർ അവരെ വളഞ്ഞിട്ടു തല്ലി . ബഹളം കേട്ട് ഞാൻ അവിടേക്കോടി. അവർ എന്നെ തടഞ്ഞു. എന്റെ സാരി ഒരാൾ വലിച്ചുകീറി. ഞാനയാളെ അടിച്ചു. പിന്നെ, എന്നെ ബോധം കെടുന്നവരെ അവർ അടിച്ചു. ( പോലീസിന്റെ മർദ്ദനത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ ഗൗരിയമ്മ മുഷ്ടി ചുരുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശരീരം വിറച്ചതുപോലെ. ഉള്ളിലെ ആ പഴയ ‘തീ’ക്ക് ഇപ്പോഴും കുറവൊന്നുമില്ലെന്നു തോന്നി. എന്നാൽ ജീവിതപാഠങ്ങളുടെ തിരിച്ചറിവുകളാലാവാം അതിവേഗം സംയമനത്തിലേക്കു മടങ്ങി. വീണ്ടും കുറുമ്പൊളിപ്പിച്ച ഗൗരവം.)
ഞാൻ മന്ത്രിയായപ്പോൾ, എന്നെ മർദ്ദിച്ചവരെയൊക്കെ കണ്ടു.അവരെയൊന്നും ശിക്ഷിക്കാനൊന്നും ഞാൻ പോയില്ല. ഇത്രയേ ഉള്ളൂ പറയാൻ പൊയ്ക്കോ (വീണ്ടും ചിരി)

ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമത്തിനുശേഷം വന്ന സാമൂഹ്യമാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് പറയാമോ?”

ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമം എന്റേതല്ല. അത് കർഷകസംഘത്തിന്റേതാണ്. ഞാനും അതിലെ അംഗമായിരുന്നു. ഞാൻ നല്ല സാമാജികയായിരുന്നു. കേരളം മുഴുവൻ യാത്രചെയ്ത് ഈ വിഷയം പഠിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കേരളത്തിലുണ്ടായിരുന്ന എഴുപതു ശതമാനത്തോളം പേരും കുടികിടപ്പുകാരായിരുന്നു. അവരെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം ഞങ്ങൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.
കേരളത്തിലെ ഭൂമി മുഴുവനും ദേവസ്വങ്ങളുടെയും ബ്രഹ്മസ്വങ്ങളുടെയും കിഴക്കൻ മലകളിൽ ക്രിസ്ത്യൻ ലോബികളുടെയും കയ്യിലായിരുന്നു. ഓരോ ദേവസ്വത്തിനും പ്രത്യേകം നിയമം തന്നെ കൊണ്ടുവന്നു. നിയമനിർമ്മാണം കഴിഞ്ഞശേഷം പൊതുജനാഭിപ്രായത്തിനു വിട്ടു. ജനങ്ങൾ മുഴുവൻ അനുകൂലമായിരുന്നു. അതുണ്ടാക്കിയ സാമൂഹ്യമാറ്റം വളരെ വലുതായിരുന്നു.

“പാർട്ടിയുമായുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസം, പുറത്താക്കൽ, ഇപ്പോൾ വീണ്ടും ഒരു മടങ്ങിപ്പോക്ക്. ഗൗരിയമ്മ വലിയൊരു ശരിയായി മാറുകയാണോ?”

“എന്നെ പുറത്താക്കിയതിൽ ‘നമ്പൂതിരി’ക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ട്. ( എൻറെ മുഖത്തെ ഭാവവ്യത്യാസം കണ്ടിട്ടാവാം കുറച്ചുനേരം എന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.) കണ്ടോ തന്റെ മുഖം മാറിയതുകൊണ്ടോ. അതേടോ പലവിഗ്രഹങ്ങളും ഉടയും. ഇനി അതൊന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. ഇപ്പോൾ അവർ പറയുന്നു ഞങ്ങൾക്ക് തെറ്റുപറ്റിയെന്ന്. ഇരുപതുകൊല്ലം കഴിഞ്ഞിട്ടാണെന്നോർക്കണം. ഒരു രാഷ്ട്രീയനേതാവിന് ഇരുപതുകൊല്ലം വലിയകാലയളവല്ലേ? പണ്ടെടുത്ത നടപടി തെറ്റായിപ്പോയെന്ന് ഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്തുകാര്യം? എന്നെ പുറത്താക്കിയപ്പോൾ ഈ കടപ്പുറത്ത് ഒരു പ്രതിഷേധയോഗം നടന്നു. അതുപോലൊരു യോഗം പിന്നീടൊരിക്കലും ഇവിടെ നടന്നിട്ടില്ല. ജെ.എസ് .എസ്. രൂപീകരണത്തിനുശേഷം ഈ പാർട്ടി ‘ഗൗരിയമ്മപ്പാർട്ടി’ എന്നറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. അതുവലിയ ബലഹീനതയാണ്. ഇനി ചിലകാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ചു തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടതായുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയനേതാക്കൾ ജനകീയരാവണം. ആദർശത്തിനുവേണ്ടിയാവണം നിലകൊള്ളേണ്ടത്.

കെ.ആർ.ഗൗരിയമ്മ ഇപ്പോഴും ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാടിന്റെ ‘ഗൗരി’യാണെന്നു തോന്നും. ഇന്നും ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ ഗൗരി കത്തിനിൽക്കുന്നുണ്ട്.

“എന്നെ പാർട്ടിയിൽ നിന്നും പുറത്താക്കുമ്പോഴാണ് അയാളത് എഴുതിയത്. ങാ, താൻ പറഞ്ഞത് വരവുവച്ചിരിക്കുന്നു. വേണമെങ്കിൽ പഴയ ഗൗരിയാവാനും മടിയില്ല!

(മുറിക്കുള്ളിലെവിടെയോ ഒരു പൂച്ചയുടെ കരച്ചിൽ)

‘അയ്യോ ഞാനവനിച്ചിരി ചോറെടുത്തു കൊടുക്കട്ടെ’ എന്നു പറഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. പിന്നെ പൂച്ചയെ അന്വേഷിച്ചു നടന്നു. അതിനുള്ള ചോറെടുത്തുവച്ചു)

” ഒരുമഴക്കാലത്ത് എനിക്ക് കൂട്ടുകിടക്കാൻ കയറിവന്നതാണവൻ. പോകാൻ പറഞ്ഞിട്ട് പോയില്ല. ഇപ്പൊ അവൻ ഇവിടുത്തെ ഒരംഗമാണ്.”

( പലതവണ ചോദിക്കണമെന്ന് വിചാരിച്ചിട്ടും ഒരു ചോദ്യം ഞാൻ വിഴുങ്ങി. ടി.വി.യുമായുള്ള വിവാഹജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും ആ ഓർമ്മകളെക്കുറിച്ചും. തൊണ്ണൂറ്റിയൊൻപതു പിന്നിട്ട ഈ അമ്മയെ അലോസരപ്പെടുത്താൻ തോന്നിയില്ല. പക്ഷെ അവിടെയും ഗൗരിയമ്മ എന്നെ അദ്‌ഭുതപ്പെടുത്തി.)

“എടോ ആ മൂലയിലൊരു പടമുണ്ട്. അതിങ്ങെടുത്തേ! എന്നിട്ട് എന്റെ അടുത്ത് വയ്ക്ക്.”

(ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് ടി.വി.തോമസും ഗൗരിയമ്മയും ചേർന്നുള്ള ഒരു പെയിന്റിംഗാണ് . ആ ചിത്രം അവരുടെ അടുത്തുവച്ചുകൊടുത്തു.)

“ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി വരച്ചപടമാണ്. ഞാനും ടി.വി.യും!”

അന്ന് സുന്ദരിയായിരുന്നു അല്ലേ ?”

“എന്താടോ ഇപ്പൊ സൗന്ദര്യത്തിനു വല്ല കുറവുമുണ്ടോ? ആരോഗ്യത്തോടെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. എന്റെയൊക്കെ പ്രായമാകുമ്പോൾ താനൊക്കെ ഇരുന്നുനിരങ്ങും.” (വീണ്ടും പൊട്ടിച്ചിരി). ഞാനും ടി.വി.യും തമ്മിൽ ബദ്ധവൈരികളാണെന്നൊക്കെ കുറെപ്പേർ എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. താനിങ്ങുവാ! കൂടെ ആ വിളക്കുകൂടിയെടുത്തോ.

എന്റെ കൈയും പിടിച്ച് അവർ മുന്നിൽ നടന്നു. കിടക്കുന്ന മുറിയുടെ ചുവരുനിറയെ ടി.വി.യോടൊപ്പമുള്ള ചിത്രങ്ങൾ. വിവാഹഫോട്ടോയുൾപ്പെടെയുണ്ട്. ടി.വി.യോടൊപ്പമുള്ള നല്ലനാളുകളിൽ തന്നെയാണ് ഈ അമ്മ ഇപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നത്. വെളിച്ചക്കുറവ് കാരണം ചിത്രങ്ങളിൽ ചിലതു മാത്രമേ പകർത്താൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു.
“എന്താടോ ഞാൻ സുന്ദരിയല്ലേ? താൻ ആ മൂലയിലിരിക്കുന്ന കൃഷ്ണനെ കണ്ടോ. കെ.പിസി.സി പണ്ട് നൽകിയ സമ്മാനമാണ്. കൃഷ്ണവിഗ്രഹത്തോട് പണ്ടേ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഇയാൾ ഇടയ്ക്കിടെ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നപോലെ തോന്നും
യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങുന്പോൾ ഗൗരിയമ്മ വാതിൽ വരെ കൂടിവന്നു, വീണ്ടു വരണമെന്ന് പറഞ്ഞു. ഗേറ്റിനുപുറത്തുകടന്നു തിരിഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പോകുന്നത് നോക്കി അവർ അവിടെത്തന്നെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
ട്രെയിനിൽ കയറി മടങ്ങുമ്പോളും ഉള്ളിൽ ചുള്ളിക്കാടിന്റെ ആ പഴയ ‘ഗൗരി’യുടെ ചിലമ്പിന്റെ കലമ്പൽകേൾക്കാം.

കരയാത്ത ഗൗരീ തളരാത്ത ഗൗരീ
കലികൊണ്ടുനിന്നാൽ അവൾ ഭദ്രകാളീ
ഇതുകേട്ടുകൊണ്ടേ ചെറുബാല്യമെല്ലാം
പതിവായി ഞങ്ങൾ ഭയമാറ്റി വന്നു

അനീഷ് തകടിയിൽ

One thought on “കരയാത്ത ഗൗരി, തളരാത്ത ഗൗരി

  • November 5, 2017 at 12:52 pm
    Permalink

    ബഹുമാനപെട്ട “ഗൗരിയമ്മയുടെ വളരെ നല്ല അഭിമുഖം” അടയാളത്തിനും അനീഷ് തകടിയൽ ചേട്ടനും അഭിനന്ദനങ്ങൾ !

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *